Monday, 15 May 2023

जो लौटके घर न आए ..

जो लौटके घर न आए !

ગુજરાતના એક નાના ગામની વાત છે.ગામની  બહુ  જ થોડી વસ્તી.અને મોટાભાગના વ્યવસાયે ખેતી કરતા ખેડૂત.ગામમાં સવજીભાઈ નામે એક ખેડૂત. ત્રણ વીઘા જમીનમાં ખેતી કરી પોતાના પરિવારનું ગુજરાન ચલાવે. સવજીભાઈને પરિવારમાં પત્ની ઉપરાંત બે દીકરા હતા. મોટો દીકરો દેવવ્રત,અને નાનો ગોવિંદ,બન્ને અભ્યાસમાં તેજસ્વી,અને ઘણા હોશિયાર હતા. ગામમાં પ્રાથમિક શાળાથી આગળ અભ્યાસની સુવિધા ન હોય દેવવ્રત નજીકના ગામે ભણવા જતો. એ જ શાળામાં એની સાથે એના વર્ગમાં ભણતા યશપાલની સાથે મિત્રતા બંધાણી.સમાન સ્વભાવ,અને વિચારોને કારણે જતે દિવસે બંને વચ્ચે ગાઢ મિત્રતા જામી. યશપાલના પિતા છગનભાઇને ચાર વિઘાની ખેતી હતી તેને યશપાલ ઉપરાંત સવિતા નામે એક દીકરી હતી .                               સવજીભાઈની નબળી આર્થિક પરિસ્થિતિ અને પરિવારની જવાબદારીને કારણે દેવવ્રત  હોશિયાર હોવા છતાં બાર ધોરણથી આગળ અભ્યાસ ન કરતા ભારતીય સૈન્યમાં ફૌજી તરીકે ભરતી થવાનો વિચાર કર્યો આ વાત અને વિચાર દેવવ્રતે મિત્ર યશપાલને જણાવતા માતા-પિતાની સંમતિથી તેણે પણ પોતાનો વિચાર સૈન્યમાં ભરતી થવાનો કર્યો .આમ બન્ને મિત્રો બારમું ધોરણ પાસ કરીને ભારતીય સૈન્યમાં ફૌજી તરીકે ભરતી થઇ ગયા.                                                       તાલીમ પુરી કર્યા બાદ બન્નેનું પોસ્ટિંગ એક જ શહેરમાં અને એક જ ટ્રુપ અને રેજિમેન્ટમાં થતાં બંને મિત્રો ખુશ હતા.


આમને આમ વર્ષો વીતતા ગયા અને આતંકવાદીઓના અડ્ડા સમાન  કુપવારા, બારામુલ્લા,પૂંછ,અનંતનાગ અને પુલવામા જેવી જુદીજુદી જોખમી જગ્યાએ બદલી થતાં પોતાની સાહસિકતા અને બહાદુરીથી સૈન્યના અધિકારીઓ પણ દેવવ્રતથી પ્રભાવિત થઇ  ખુશ હતા.

 ***** 

 સવિતા ઉમર લાયક થતા છગનભાઇ એને માટે સુપાત્રની શોધમાં હતા. દેવવ્રત અને યશપાલ જોડે ભણતા હોવાથી એક બીજાને ઘેર આવવા-જવાનો તથા અન્યોઅન્ય પરિવારને પણ સારો સબંધ હતો. છગનભાઇને એક દિવસ વિચાર આવ્યો કે,અજાણ્યા પાત્ર,અને પરિવારને શોધવાને બદલે સવિતાનો સબંધ જો દેવવ્રત સાથે જ નક્કી કરીએ તો છોકરો સારો,સાદો-સીધો,અને નિર્વ્યસની છે. કુટુંબ પણ ખાનદાન. આવા વિચાર સાથે તેણે દેવવ્રતના પિતા સવજીભાઈનો સંપર્ક કરી પોતાનો  વિચાર જણાવ્યો.                                                                                                                 છગનભાઇની દરખાસ્તથી સવજીભાઈ ખુશ ખુશ થઇ ગયા અને એ દરખાસ્ત સ્વીકારતા કહ્યું કે, "તમારી દરખાસ્ત અમને તો મંજુર છે પણ દેવવ્રતના અંગત જીવનનો પ્રશ્ન હોય તેને પૂછીને આપણે વાત આગળ ચલાવીએ બાકી દીકરી અને કુટુંબ થી અમે પરિચિત છીએ દીકરીની   સંસ્કારિતા વિષે પણ બે મત નથી  "                                                                                                     "તમારી વાત સાચી છે. ભેગું રહેવું અને જીવવું એ લોકોને છે એટલે એનો મત જાણ્યા વિના આગળ ન વધાય.આમ તો મારે પણ યશપાલને જાણ કરવી પડે,પણ તમારા તરફથી જવાબ મળ્યા પછી એને હું આગળ વાત કરું એમ મેં વિચાર્યું છે" છગનભાઈએ વળતો જવાબ આપતા કહ્યું.                                                                                                                                      થોડા દિવસ પછી સવજીભાઈએ દેવવ્રતને ફોન ઉપર વિગતે વાત કરી. દેવવ્રતે જવાબમાં કહ્યું કે "ગઈકાલે જ યશપાલે આ વિષે વાત કરી. મને આ સંબંધમાં કોઈ વાંધો નથી તમે ખુશીથી વાત આગળ ચલાવો"  દેવવ્રતની મંજૂરી આવ્યા બાદ સવજી ભાઈએ છગનભાઇને ઘેર બોલાવી દેવવ્રતની સંમતિ જણાવી અને બન્ને પક્ષે નક્કી કર્યું કે આવતા અઠવાડિયે સારું મુહર્ત  જોઈ આપણે ગોળ-ધાણા ખાઈ શ્રીફળ આપ્યાનું મુહૂર્ત કરી લઈએ, અને બે એક મહિના પછી દેવવ્રત અને યશપાલની રજાની અનુકૂળતા મુજબ વિધિવ્રત સગાઇ  અને લગ્ન બન્ને સાથે જ કરી નાખીએ જેથી લશ્કરમાંથી રજા લઈને વારે વારે આવવું ન પડે.                                                               નિયત દિવસ આવી પહોંચતા છગનભાઇ પરિવાર સવજીભાઈને ઘેર આવી,દેવવ્રતના ફોટાને ચાંદલો કરી શ્રીફળ અને સાકરનો પડો આપીને અધિકૃત રીતે સગાઇ જાહેર કરી દીધી .બન્ને પરિવાર ખુશ-ખુશાલ હતા.                                                                                                          દેવવ્રત સાથે ફોન ઉપર આશીર્વાદ સાથે અભિનંદન આપતા સવજીભાઈએ લગ્ન માટેની  અનુકૂળતા પૂછતાં દેવવ્રતે જણાવ્યું કે, "મારી તથા યશપાલની હાલ પુલવામાં ખાતે ડ્યુટી છે આ વિસ્તાર અતિ સંવેદન શીલ હોય હાલ તુરત તો અમને બન્નેને રજા મળવી અસંભવ છે પણ થોડા સમય પછી કદાચ અહીંથી અન્યત્ર ફરજ ઉપર મુકવામાં આવશે એ દરમિયાન અમને વધુમાં વધુ એક મહિનાની રજા મળી શકે એ માટે હું અત્યારથી આયોજન શરુ કરી દઈશ."                              દિવસો વીતતા ચાલ્યા.સવજીભાઈ લગ્નની આગોતરી તૈયારી ધીમે ધીમે કરવા મંડ્યા એટલાજ ઉત્સાહથી છગનભાઇ એક જ દીકરી હોય તેને કન્યાદાન આપવા અને દીકરીના વ્યવહારની ખરીદી હોશ ભેર શરુ કરી દીધી. હવે રાહ માત્ર દેવવ્રત અને યશપાલની રજા મંજુર થયે  આવવની હતી જેને માત્ર એક મહિનો જ બાકી હતો.                                                      *******                                                                                      પુલવામાં -  આતંકવાદીઓના આત્મઘાતી હુમલા અને વિસ્ફોટક હુમલા માટે જમ્મુ-કાશ્મીરનો અતિ સંવેદનશીલ સહુથી જોખમી અને ખતરનાક  વિસ્તાર ગણવામાં આવે છે ત્યાં દેવવ્રત અને યશપાલ પોતાની ફરજ ઉપર હતા.કોઈ એક મધ્ય રાત્રીએ ફૌજીના તંબુઓ ઉપર અચાનક પથ્થરમારો શરુ થયો.દેવવ્રત અને યશપાલ સહીત અન્ય પાંચ જવાનો સાબદા થઇ પોતાના હથિયાર સાથે ટેન્ટની બહાર આવી જોતાં સામે સાત આતંકવાદીઓ હાથ બૉમ્બ સહિતના અદ્યતન હથિયારો સાથે અંધાધુધ ગોળીઓ ચલાવવા માંડ્યા. દેવવ્રતની ટુકડીએ સાતેય આતંકીઓને ઘેરી  લઇ મશીનગનથી ગોળીઓનો વરસાદ વરસાવવો શરુ કર્યો. દેવવ્રતે ટુકડીની આગેવાની લઇ સતત આગળ વધતો રહ્યો. પોતાની મશીનગનથી પાંચ આતંકીઓને એકલે હાથે ઢેર કરી મોતને ઘાટ ઉતાર્યા, બાકીના નાસી છૂટેલા બે આતંકીઓ નજીકની ખીણ પાસે છુપાઈ ગયા. હુમલાખોરોને પરાસ્ત કરી દેવવ્રતની ટુકડી જ્યાં પાછી ફરે છે ત્યાં ખીણમાં છુપાયેલા બે આતંકીઓએ ગોળીઓની રમઝટ બોલાવવી શરુ કરી પીઠ પાછળ વાર કર્યો. દેવવ્રત  જમીન ઉપર પડી જતાં એક પછી એક એમ ચાર ગોળી ધરબી દીધી.યશપાલ પગની ઇજા સાથે ઘવાયો. બાકીના ત્રણ ફૌજી ખીણના ભાગે સંતાઈ જતા આંતકીઓના ઓચિંતા હુમલામાંથી બચી ગયા. લોહીથી લથબથ થયેલ દેવવ્રતને તથા ઇજાગ્રસ્ત યશપાલને લશ્કરના દવાખાને ખસેડાયા અને બન્નેની સારવાર શરુ થઇ.જ્યાં દેવવ્રતની સ્થિતિ ગંભીર જણાતાં તાત્કાલિક શસ્ત્રક્રિયા હાથ ધરવામાં આવી.પગથી ઈજાગ્રસ્ત હોવા છતાં યશપાલ સતત દેવવ્રતની બાજુમાં રહી એને હિંમત આપતો રહ્યો. તાત્કાલિક લોહીની જરૂર પડતા યશપાલે પોતાનું લોહી પણ આપ્યું.દેવવ્રતના પીઠ પાછળ ઘુસેલી ત્રણ ગોળી સફળ શસ્ત્રક્રિયા પછી શરીરમાંથી બહાર કાઢી પણ છાતીમાં વાગેલી ગોળી ઊંડે સુધી ફસાઈ ગયેલી હોય દેવવ્રત માટે જીવલેણ સાબિત થઇ. દેવવ્રતે હોસ્પિટલને બિછાને અંતિમ શ્વાસ લીધા.            લડાખના પ્રવેશદ્વાર તરીકે ઓળખાતા,અને જમીનથી 10597 ફૂટ ઊંચે, માઇનસ 45 ડિગ્રી ધરાવતા દ્રાસ (DRAS) જેવા નાના ગામમાં પણ દેવવ્રતે ફરજ બજાવી પોતાની સાહસિકતા, હિંમત અને બહાદુરીથી સૈન્યમાં ખાસ્સી લોકપ્રિયતા મેળવી હતી તેથી એ રીતે તમામ અધિકારીઓનો લાડકો અને પ્રિય બન્યો હતો એ દેવવ્રતને  નિષ્પ્રાણ સૂતેલો જોઈ અધિકારીઓ હચમચી ઉઠ્યા.યશપાલ પણ બનેવીની લોહી નીંગળતી લાશ જોઈ બેભાન થઇ ગયો          મળસકુ થવાની તૈયારી હતી.સુર્યદેવ વાદળો પાછળ સંતાઈ ગયા પોતાની છાતી ફાડીને ચીસ પાડતું  હોય એમ મોટા અવાજ સાથે ગગન ગાજ્યું વીજળીના લિસોટા ઝબુક્યા સ્વર્ગના દેવતાઓ વીર શહિદને અશ્રુ અંજલિ આપતા હોય એમ ધીમીધારે વરસાદ શરુ થયો વાતાવરણમાં ઉદાસી અને ગમગીની છવાઈ ગઈ. ગણતરીના દિવસોમાં જેના હાથ પીળા થઇ કોઈ કોડીલી કન્યાનો વર બની વરવાનો હતો એ યુવાન વર બન્યા પહેલાં વીર બની શહાદતને વર્યો. જેની પીઠે પીઠી ચોળાવાની હતી એ પીઠ રક્ત રંજીત બની ગઈ.

સૈન્યની બધી જ અધિકૃત કાનૂની કાર્યવાહી અને વિધિ કર્યા બાદ લશ્કરના જવાનોએ પાર્થિવ દેહને રાષ્ટ્રીય સન્માન સાથે સલામી આપી રાષ્ટ્રધ્વજથી લપેટી નશ્વર દેહને કોફીનમાં મૂકી દેવવ્રતના વતન પહોંચાડવાની તૈયારી કરી. નિષ્પ્રાણ દેહ વતનમાં પહોંચે એ પહેલા યશપાલ અગાઉથી બન્ને પરિવારને આ માઠા સમાચાર સાથે દિલસોજી આપવા પહોંચી ગયો.યશપાલના પિતા છગન ભાઈ પોકે પોકે રડ્યા .છગનભાઈની ઉત્સાહ ભરી બધી તૈયારી કુદરતે એક જ વાવાઝોડામાં વીખી નાખી. દીકરી સવિતા પણ છાને ખૂણે આંસુ સારતી રહી. ગણતરીના દિવસોમાં જે ઉમંગથી પોતાના લગ્ન પ્રસંગે દેવવ્રત ઘેર આવવાનો હતો એને બદલે રજા મંજુર થયાના દસ  દિવસ અગાઉ દેવવ્રતનો પાર્થિવ દેહ વતન ખાતે આવી પહોંચ્યો. 

        આઠ વર્ષની ઉંમરે શેરીમાં ગિલ્લી-દંડે રમતો ,દશવર્ષની ઉંમરે ક્રિકેટ રમતો, શાળાકીય ઉનાળુ વેકેશનમાં ગામને પાદરે આવેલી નદીમાં ધુબાકા મારતો, સમવયસ્ક મિત્રો સાથે આંબલી-પીપળી રમતો ગામનો લાડકો દેવો આજે વીર શહિદ દેવવ્રત રૂપે ગામની ભાગોળે આવી પહોંચ્યો. ગામને પાદરે આવેલ લશ્કરની મોટી ટ્રકમાં ફૂલહાર, અને અબીલ ગુલાલથી લદાયેલ રાષ્ટ્રધ્વજમાં લપેટાયેલ મૃતદેહના દર્શન કરવા આજુબાજુના નાના ગામના લોકો ઉમટી પડ્યા, જિલ્લાના પોલીસ વડા, સિવિલ સર્જન, ન્યાયાધીશ, જિલ્લા કલેકટર, ઉપરાંત ધારાસભ્ય, અને રાજ્યના ગૃહમંત્રી સહિતના કાફલાથી નાના ગામના ધૂળિયા રસ્તા ધમધમી ઉઠ્યા.સૈકાઓ સુધી જે ગામમાં એકસાથે  અજાણ્યા પચીશ માણસો દેખાયા નહોતા  એ ગામમાં આજે બે થી અઢી હજારનું માનવ મહેરામણ ઉમટી પડ્યું.નાનાગામની જર્જરિત દીવાલો ઉપર "શહિદ દેવવ્રત અમર રહો " દેશના પનોતાપુત્રને હાર્દિક શ્રદ્ધાંજલિ " લખેલા જુદા જુદા બેનરો મુકાયા હતા. અશ્રુભીની આંખે હજારો માણસોએ શહિદ દેવવ્રતના  નિશ્ચેતન દેહ પર પુષ્પવૃષ્ટિ કરી. ગામની બજાર અને શાળાએ સ્વંયભૂ બંધ પાળ્યો 

 આઠને અઢાર મિનિટે લશ્કરના અધિકારીઓ અને જવાનોએ ઉંધી બંદૂક સાથે બ્યુગલની કરુણ સુરાવલી  વચ્ચે સલામી આપી. ઉપસ્થિત લોકો હીબકે ચડ્યા,વીર શહીદ દેવવ્રત અમર રહોનાં જયઘોષ સાથે દેવવ્રતના નાનાભાઈ ગોવિંદે પાર્થિવ દેહને મુખાગ્નિ આપ્યો. કઠણ કાળજાના સવજીભાઈની આંખમાંથી એક પણ ટીપું આંસુનું ન છલકાયું,દેશને માટે બલિદાન દઈ શહીદીને વરેલા પનોતા પુત્રની અર્થીને હાથ જોડીને ઉભેલા સવજીભાઈની આંખમાં ગૌરવ અને સ્વદેશાભિમાન ડોકાતું હતું. યશપાલ અને છગનભાઇ સજળ આંખે નિ:શબ્દ  જોઈ રહ્યા. 
******
સમયને કોઈ બાંધી શક્યું છે ? દિવસ પછી દિવસ વીતવા મંડ્યા.
દેવવ્રતની અને સવિતાની સગાઇ-લગ્ન એક સ્વપ્નું બની ગયું.તેમ છતાં છગનભાઈને ઉંમરલાયક દીકરી સવિતાની ચિંતા તો રહેતી હતી.એક દિવસ સવજીભાઈએ છગન ભાઈને સંદેશ મોકલી પોતાને ઘેર મળી જવા વિનંતી કરી. નિયત દિવસે છગનભાઇ સવજીભાઈને ઘેર આવી પહોંચ્યા .
વાતાવરણ ગંભીર બની ગયું. એવાંમાં સવજીભાઈએ વાત શરુ કરતા કહ્યું, "રજામાં દેવવ્રત આવે ત્યારે આપણે યોજેલ લગ્નમાં કુદરતના કોપથી આપણું બધું આયોજન ધૂળધાણી થઇ ગયું. ભાવિના ગર્ભમાં શું છુપાયેલું છે એ રહસ્ય આજ સુધી કોઈ જાણી નથી શક્યું બનાવ ઘણો માઠો  બની ગયો પણ જે માથે આવી પડ્યું છે એ સ્વીકાર્ય વિના છૂટકો નથી. દેવવ્રત પાછળની બધી જ ધાર્મિક વિધિ અમે સંપન્ન કરી લીધી છે. હવે વાત એવી છે કે જે સબંધ કુદરતને મંજુર ન હોતો એ ભલે ન થયો પણ દીકરી સવિતા માટે તમે બીજા મુરતિયાની તપાસમાં રહેજો અને વહેલી તકે એના હાથ પીળા કરો. સવિતા હવે અમારી પણ દીકરી છે  ભગવાને દીકરો લઈને અમારે જેની ખોટ  હતી એ  દીકરી અમને આપી."                                                આંખમાં આંસુની ધાર સાથે નીચું જોઈ સાંભળી રહેલ છગનભાઈએ મૌન તોડ્યું " સવજી ભાઈ,ઈશ્વરે જે ફેંસલો કર્યો છે એની પાછળ પણ કોઈ રહસ્ય હશે.જો લગ્ન પછી  તુરત જ આ માઠો બનાવ બન્યો હોત તો આપણી તો ઠીક પણ સવિતાની કઈ હાલત થઇ હોત ?"                              "વાત રહી બીજું પાત્ર શોધવાની તો,સવજીભાઈ અમે એક ખોરડું જોયા પછી બીજે ખોરડે નજર ફેરવતા નથી મેં અને સવિતાની મા એ સવિતાની આગોતરી સંમતિ લીધા પછી એવું વિચાર્યું છે કે  જો તમે મારી વિનંતી સ્વીકારો તો મારી દીકરી તમારે જ દરવાજે પોંખાય."                                  સવજી ભાઈએ પૂછ્યું "એટલે ? તમે શું સૂચવો છો એ મને સમજાયું નહિ "?                               "સવજીભાઈ,તમારો બીજો પુત્ર ગોવિંદ પણ દેવવ્રતનો નાનો ભાઈ છે,અમે વિચાર્યું છે કે સવિતાના લગ્ન ગોવિંદ સાથે થાય તો અમારે કોઈ બીજું ઘર જોવું નથી અમે ખેતર નહિ પણ ખોરડાની ખાનદાની જોઈ છે.જેમ ભગવાને તમને એક દીકરો લઈને એક દીકરી આપી, એમ ભગવાને અમને એક દીકરો ગુમાવીને બીજો દીકરો આપ્યો છે એમ સમજશું ."    
સવજીભાઈ,બોલ્યા, "જુઓ પટેલ, મેં ભલે એક દીકરો યુદ્ધભૂમિ પાર ગુમાવ્યો પણ હું બીજા પુત્ર ગોવિંદને પણ માભોમની રક્ષા માટે સૈન્યમાં જ મોકલવાનો છું. ગ્રજ્યુએટ થઇ ગયા પછી એ પોતે જ લશ્કરમાં જવા થનગની રહ્યો છે. આપણે જાણીએ છીએ કે મોટાભાગના ફૌજીની આંખ યુદ્ધભૂમિ ઉપર જ મીંચાય છે,માથે ફફન બાંધીને જ સરહદ ઉપર પોતાની ફરજ બજાવતા હોય છે  આજે જે દેવવ્રતનું થયું એ કાલે ગોવિંદનું પણ નહિ થાય એની શી ખાતરી ? એવા સંજોગોમાં તમે તમારી દીકરીનો સિંદૂર ભૂંસાતો જોઈ શકશો ? આ બનાવ પછીથી મને ઈશ્વર ઉપર હવે ભરોસો રહ્યો નથી તેથી આવા વિચારો આવે છે,                                                                                          છગનભાઈએ જવાબ આપ્યો "ભાઈ, જયારે તમે  દીકરીના સિંદૂર ભૂંસાવાની વાત કરો છો તો તમે સાંભળી લ્યો કે, આપણી નાત અને સમાજમાં આંતર જ્ઞાતિ લગ્ન થતા નથી ખેડૂતની દીકરી  ખેડૂતના દીકરાને જ પરણે છે એવા સંજોગોમાં નાતના એકસો વીસ વીઘા જમીનના એકના એક વારસદાર,અને મોટરગાડીમાં ફરતા યુવાનની સૌભાગ્યવતી બની રહેવા કરતા વીરગતિ પામેલ શહીદની વિધવા બનવું હું સારું ગણું છું, આવું જ બધા વિચારે તો બધા જ ફૌજીઓ કુંવારા જ રહે. મારે પણ યશપાલ સૈન્યમાં હોય શું એને કોઈ દીકરી નહીં આપે ?    
    સવજી ભાઈ બોલ્યા, " હું સમજુ છું કે દેવવ્રત દેશવાસીઓની રક્ષા કાજે શહિદ થયો છે.પોતાના પ્રાણ ગુમાવીને અસંખ્ય લોકોના પ્રાણ બચાવ્યા છે અને એ રીતે એનું જીવ્યું એ સાર્થક કરી ગયો છે. દેશ માટે મરી ફીટવાનું સૌભાગ્ય બહુ ઓછા લોકોને મળે છે."
"આયુષ્ય તો જન્મ સાથે જ નક્કી થયેલું હોય છે પછી ઘરના કે ખેતરના  ખાટલે પડીને મરવાને બદલે મા ભોમની રક્ષા કરતા સરહદ ઉપર દુશ્મનોની સાથે સામી છાતીએ લડતાં મરવું  શું ખોટું છે.દેવાની ભલે હયાતી ન રહી પણ ઇતિહાસના પાને શહીદની વીરગતિ કાયમી વંચાશે કદાચ ભાવિ પેઢી માટે ઉદાહરણ રૂપ બનશે. દેવો મર્યો નથી એ અમર થઇ ગયો છે," પોતાની વિનંતી સ્વીકારવા માટે હાથ જોડીને પગે લાગતા છગનભાઈને ઉભા કરી સવજીભાઈએ એને છાતી સરસા ચાંપી લેતા કહ્યું, " છગનભાઇ, મને તમારી દરખાસ્ત મંજુર છે. 
સવજીભાઈની આંખમાં આવેલ વેદનાના આંસુ હર્ષના આંસુમાં બદલાઈ  ગયા.
******

બે મહિનામાં લગ્નની બધી તૈયારી પછી ગોવિંદના લગ્ન સવિતા સાથે થયા.બંને પરિવાર ખુશખુશાલ હતા.                                                                                                                     લગ્નના બીજે જે દિવસે ભારતીય સંરક્ષણ ખાતા તરફથી  સવજીભાઈને એક પત્ર મળ્યો.
પત્રમાં લખ્યું હતું કે "પુલવામાં ખાતે દુશ્મનો સામે બાથ ભીડી એકસાથે પાંચ આતંકીઓને મોતને ઘાટ ઉતારવાના બહાદુરી ભર્યા પ્રદર્શનથી વીર શહિદ દેવવ્રતની શહાદત ઉપર ભારતીય સૈન્ય,તથા ભારત સરકાર ગૌરવ અનુભવે છે. ભારત સરકાર એની બહાદુરી ભરી સેવાની કદર રૂપે આગામી તારીખ 26,જાન્યુઆરીના રોજ રાષ્ટ્રપતિ ભવન ખાતે એને મરણોત્તર સન્માનથી નવાજી શૌર્યચક્ર એનાયત કરવાનું ઠરાવ્યું હોય આ સમારંભમાં શહીદ દેવવ્રત વતી રાષ્ટ્રીય સન્માન સ્વીકારવા ઉપસ્થિત રહેવા વિનંતી છે.
*****

તારીખ 26, જાન્યુઆરીએ દિલ્હીના રાષ્ટ્રપતિ ભવન ખાતે શહીદ દેવવ્રતને અપાયેલ મરણોત્તર સન્માન સાથે શૌર્ય ચક્રનો સવજીભાઈ તથા ગોવિંદે સ્વીકાર કર્યો. એ પ્રસંગે છગનભાઇ પરિવાર પણ ઉપસ્થિત રહ્યો. પોતાનો પ્રતિભાવ આપતા સવજીભાઈએ જાહેર કર્યું કે આજના દિવસે હું મારા બીજા પુત્ર ગોવિંદને પણ મા-ભોમની સેવા અને દેશની રક્ષા કરવા હું લશ્કરને સોંપુ છું  
ગંભીર વાતાવરણ વચ્ચે  રાષ્ટ્રના સર્વોચ્ચ વડા સહીત ઉપસ્થિત સહુ મહાનુભાવોએ ભીની આંખે તાળીઓના ગડ્ગડાટ સાથે સવજીભાઈને વધાવ્યા. છગનભાઈએ નવા જમાઈને અભિનંદન સાથે શુભેચ્છા રૂપે પુષ્પગુચ્છ આપ્યું. 
સવજીભાઈની એક આંખ રડતી હતી અને  બીજી  હસતી  હતી. 
******




 

.


 

Tuesday, 11 April 2023

Benefit of Doubt.

પોષ મહિનાની કડકડતી ઠંડીના દિવસો હતા.

એ દિવસોમાં જૂનાગઢની બહાઉદ્દીન કોલેજનો સમય સવારનો હતો.એ વખતે ધોરાજી માણાવદર,જેતલસર, મજેવડી,ભેંસાણ,શાપુર કે વંથલીમાં કોલેજ ન હતી તેથી ત્યાંના વિદ્યાર્થીઓ પણ આવી ઠંડીમાં અપ-ડાઉન કરી અભ્યાસ કરવા અહીં આવતા.

સવારે ૭.૩૦ ના સમયે પહેલો તાસ શરૂ થાય.
પ્રોફે.પ્રભુદેસાઈ સાહેબ અંગ્રેજીનો પિરિયડ લેતા હતા.લોહીના ખાબોચિયામાં લથબથ થઈને પડેલા ઓથેલોની મનોવેદના જાણે તાદ્રશ્ય ભજવાતું હોય એમ એકાગ્ર થઈ સાંભળતા વિદ્યાર્થીઓ પાસે સાહેબ વર્ણન કરતા હતા.
સવારની ઠંડા પવનને કારણે વર્ગનું પ્રવેશદ્વાર અર્ધું બંધ રાખતા હતા.
બરાબર વર્ગમાં સન્નાટો છવાયો હતો,વિદ્યાર્થીઓ સાહેબને તલ્લીન થઈને સાંભળતા હતા એવામાં અર્ધું બંધ પ્રવેશદ્વાર ખુલ્યું.
શેળા જેવા ઉભા વાળ,મિલના ભૂંગળા જેવું પેન્ટ,ચોળાઈ ગયેલ બુશકોટ ઉપર ડાર્ક બ્લ્યુ સ્વેટર,કાનમાં રૂના પુમડાં, તાજૂજ પાન ચાવેલ તમાકુ,ચુના,અને કાથાનો દાઢી ઉપર ઉતરેલ રેલો,ભગવાન બુદ્ધ જેવા અર્ધા બંધ અર્ધા ખુલ્લા લોચન સાથે એક પ્રવેશ વાંચ્છુ વિદ્યાર્થીએ પૂછ્યું,
"May I Come in,Sir ?"
સ્વાભાવિક ખલેલ પહોંચતા પ્રભુદેસાઈ સાહેબે પૂછ્યું.
"Where you come from ?"
વિદ્યાર્થીએ ગુજરાતીમાં જવાબ આપ્યો "સાહેબ,જોશીપુરા !"
પ્રભુદેસાઈ સાહેબને થયું કે આટલી વહેલી સવારે આટલા દૂરથી આવતા વિદ્યાર્થીને ઠંડીના દિવસોમાં તકલીફ પડે જ.એ ગણતરીથી સાહેબે એ વિદ્યાર્થીને વર્ગમાં પ્રવેશવા દીધો.
પિરિયડ પૂરો થયા પછી એ વિદ્યાર્થીના મિત્રે જ્યારે સ્પષ્ટતા
કરી કે પ્ર. દેસાઈ સાહેબે તને શું પૂછ્યું અને તે જવાબ શું આપ્યો ?
ત્યારે એ વિદ્યાર્થીએ જવાબ આપ્યો કે મોડા આવતા વિદ્યાર્થીઓને સ્વાભાવિક રીતે સાહેબ એનું નામ પૂછતાં હોય છે અને કાનમાં ખોસેલ પુમડાંથી હું એવું સમજ્યો કે તમારું નામ શું છે ? એના જવાબમાં મેં મારી અટક(જોશીપુરા) કહી એમાં મેં શુ ખોટું કર્યું છે ?
જ્યારે બિન ગુજરાતી હોવા કારણે "જોશીપુરા" અને "જોશીપરા" વચ્ચેનો તફાવત સાહેબ ન સમજ્યા હોય એણે એવું માન્યું કે આ વિદ્યાર્થી જોશીપરા જેટલા દુરને અંતરેથી આવતો હોય એને દયાભાવથી પ્રવેશ આપ્યો.
પાછળથી ઘણા લાંબા સમય બાદ આ "બહાઉદ્દીનયન" મારા નજીકના સગપણમાં જોડાયા.

મારું મેટ્રિકનું પરિણામ.(હળવી કલમે)

એક જમાનો એવો હતો કે મેટ્રિકનું પરિણામ રેડીઓ ઉપર જાહેર થતું હતું.સ્વ.ડો.ઇન્દુભાઈ વસાવડા કહેતા હતા કે એ જમાનામાં જૂનાગઢના નાગરવાડામાં એક માત્ર મારા દાદા સ્વ.દોલતરાય ઝાલાને ઘેર જ રેડીઓ હતો.તે વખતે મેટ્રિકનું પરિણામ સાંભળવા દાદાને ઘેર બધા ઉમેદવારો એકઠા થતા.

શિક્ષણના અવમૂલ્યન સાથે પરિણામ નું પણ મહત્વ ઘટ્યું.રેડીઓ ઉપર આવતું પરિણામ કાળક્રમે વર્તમાનપત્ર માં બીજે દિવસે છપાઈને આવવુ શરૂ થયું.
પરિણામની આગલી સાંજે પ્રેસમાંથી નંબર જોઈને મોટાભાગના વિદ્યાર્થીઓને તાર દ્વારા પરિણામ મળી જતું.એ વખતે પોસ્ટ અને ટેલિગ્રાફ બન્ને વિભાગોનું એક જ ખાતું હતું.પરિણામની સાંજે પોસ્ટ ઓફિસને ઓટલે પરિણામ ઉત્સુક વિદ્યાર્થીઓનો મેળો જામતો.તારની ડિલિવરી આપનાર કર્મચારી લાલ સાયકલ વાપરતો જેમ જેમ પરિણામના તાર ઉતરતા જાય એમ ડિલિવરી મેન પાસેથી સરનામું જાણી કોણ કોણ પાસ થયું એનો અહેવાલ નાગરવાડા માં વહેતો મુકાતો.
આટલી પૂર્વ વિગત પછી મારા મેટ્રિકના પરિણામનો એ યાદગાર દિવસ અત્રે નૉધું છું.
મારા સ્વ.બનેવીશ્રી રાજકોટ તાર અને ટપાલ વિભાગમાં વર્ષોથી નોકરી કરે.પરિવારના બધા જ સભ્યોના પરિણામ અમને આ રીતે આગલે દિવસે તાર દ્વારા જાણવા મળી જતા.
મારા મેટ્રિકના પરિણામને આગલે દિવસની સવારથી જ હું વધુ પડતો નર્વસ અને ઢીલો હતો.આમે ય હું હાડનો નાજુક,અને સ્વભાવે ઢીલો આજની જેમ ત્યારે પણ હતો જ પણ પરિણામને દિવસે ગાત્રો શિથિલ થતા જતા હોય એવું લાગતું હતું.
એ દિવસે સવારથીજ મારી આજુબાજુ મારા ભાઈ બહેનોનું સુરક્ષા ચક્ર પિતાશ્રીએ ગોઠવી દીધું.
ન કરે નારાયણ અને જો પરિણામ નબળું આવે અને "હું કાંઈક કરી બેસીશ " તો ?એવો માનસિક ભય ઘરના સભ્યોમાં વ્યાપી ગયો હતો
આગલી સાંજે તારની રાહ જોતા પોસ્ટ ઓફિસના ઓટલે પણ મને એકલો ન જવા દેતા મારા ભાઈને જોડે મોકલ્યો.એક પછી એક તાર ઉતરતા જતા હતા. વસાવડા ખડકીના અશ્વિન પ્રભાકર(વસાવડા)ના તાર ઉતર્યા. બીજા મિત્રોના પણ ઉતરવા લાગ્યા ભપેન્દ્ર વોરા, મૃગેન રાણા,નૃપેન્દ્ર વસાવડા,એમ સટોસટ જેમ તાર ઉતરતા ગયા એમ મારો ભય મારા હૃદયે વિસ્તૃત થતો ગયો.વચ્ચે વચ્ચે ભાઈ આશ્વાસન પણ આપે કે "કઈ વાંધો નહિ,નપાસ થવાય એટલું વધુ પાકું થાય".એમ કરતાં રાત્રે આઠ વાગ્યે બનેવીશ્રીના તાર ની રાહ જોઇને હારેલ જુગારીની હાલતે ઘેર પાછો ફર્યો.હવે તો પિતાજીને પણ ખાત્રી થઈ ગઈ કે "ભાઈ ગ્યા".એટલે એમણે પણ આશ્વાસન આપવું શરૂ કર્યું."જીવતો નર ભદ્રા પામશે " જેવો આશ્વાસન નો ઢોળ ચડાવવા માંડ્યા પણ અંદર ખાને મને ભય સાથે ખાતરી હતી કે આ ઢોળ(ગિલેટ) ચોવીશ કલાક પૂરતો જ છે.શિક્ષક પિતા આવતી કાલથી ઠપકો શરૂ કરતાં જ "રોજગાર વિનિમય અધિકારી"બની જશે.
"ચત્ર ભુજની દુકાને પડીકા વાળવા પડશે" "પરસોત્તમ ની જેમ ટપાલી બનીશ"પ્રભુલાલ દવે ના ડ્રાયવર તરીકે નોકરી કરવી પડશે" એવા મહેણાં શરૂ થશે.
રાત સુધી તાર ન આવતા આખી રાત કાલે મારું શું થશે એ વિચારે ઉંઘયા વિના રાત કાઢી.
સવારે પડોશી નો પુત્ર ફૂલછાબ લઈને વહેલો સવારમાં ઘેર ખાબક્યો અને કહ્યું "તું પાસ થઈ ગયો".
મારી તેજસ્વીતા ઉપર પૂરો વિશ્વાસ અને શ્રદ્ધા ન હોવાના કારણે પિતાજીએ કહ્યું "છાપા ના ભરોસા ન કરાય ઘણી વખત છેલ્લા બે આંકડાઓ ૬૯ ના ૯૬,અને ૩૨ ના ૨૩ થઇ જઈ છાપ ભૂલ (Printing mistake)થઈ જતી હોય છે.શાળાની માર્કશીટ જ સાચી અને એ લેવા મોટાભાઈ જશે.(નહિ ને હું ભૂતનાથ ફાટકે પાટે પડું તો ?કે બ્રહ્મકુંડ એ જઈ કૂવો પૂરું તો ?)
અંતે ભાઈ માર્કશીટ લઈ આવતા હું પાસ જાહેર થયો ત્યારે હાશ થયું.
આ બાજુ બેચાર દિવસ પછી બનેવીશ્રી ને પૂછતાં ખુલાસો કર્યો કે અચાનક ઓફિસમાં એમને ટાઢ-તાવ ચડતા પરિણામનો તાર પોતે લખીને એમના સહ કર્મચારી ગણાત્રા ને આપી ગયા હતા અને ગણાત્રા એ તાર કરવો ભૂલી ગયા.
બીજે દિવસે ઓફિસે આવતા શર્ટ પહેર્યું ત્યારે તેને ખ્યાલ આવ્યો કે પરિણામ મોકલવાનો તાર ખીસ્સા મા જ રહી ગયો છે.

એક શિક્ષકની ડાયરીમાંથી.( કોરોના કાળનું અવલોકન.)

"ઢળતી સાંજનો સમય હતો ઉપરા ઉપર બે ત્રણ શબ વાહીનીઓ ઢગલાબંધ મૃતદેહો ભરીને સ્મશાનને દરવાજે ઠલવાતી હતી.ઢગલામાં પડેલ.થ્રિ લેર પ્લાસ્ટિકમાં વીંટળાયેલા મૃતદેહોના ખડકલા પાસે ઉભો હતો એવામાં પ્લાસ્ટિક કવર ચીરીને એક મડદું બેઠું થયું.મારી સામે જોઇને ખડખડાટ હસ્યું અને પૂછ્યું,

" અરે,સાહેબ આપ અહીં ક્યાંથી ?
અમારી સાથે આપનું પણ કોઈ છે ?" કોઈને મુકવા આવ્યા છો ?"
ભયભીતાવસ્થામાં થરથર કાંપતા મેં કહ્યું "ના ભાઈ આ પેટ......"
મારું વાક્ય પૂરું થાય એ પહેલાં
બાજુમાં પડેલો મૃતદેહ ધીમેથી ગણગણ્યો "મરેલો મરેલાને ગણવા આવ્યો છે"
પહેલા મૃતદેહે પૂછ્યું ",સાહેબ,મને ઓળખ્યો ?
હું:- ના.તું કોણ અને તારું નામ શું ?"
મડદું:- લે,સાહેબ મને ન ઓળખ્યો ? હું તમારી પાસે ભણતો અને અભ્યાસ પૂરો થયા પછી.પણ આપણે અવારનવાર મળતા રહ્યા છીએ"
હું:-" હશે.પણ તારું નામ શું ?"
મડદું:- "સાહેબ,હું ચંદુ બુધાલાલ, પણ તમે મને #ચંબુ કહીને બોલાવતા."
સાહેબ,તમને યાદ છે ?
* શહીદ દિને દેશના શહીદો માટે તમે અમારી પાસેથી ફાળો ઉઘરાવતા ?
* વસ્તી ગણતરી સમયે હાથમાં પેન્સિલ અને પત્રક લઈને અમારી શેરીમાં આવતા ?
* ચૂંટણી સમયે નેતાઓની સભા ઓમાં અને રેલીઓમાં તમે અમને ખટારામા ઘેટાં બકરાંની જેમ ભરીને સભા સ્થળે લઈ જતા ?
* ગયા ઉનાળુવેકેશન દરમ્યાન ચૂંટણી પૂર્વે મતદાર યાદી તૈયાર કરવા બપોરે ધોમ તડકે તમે મારે ઘેર આવ્યા હતા અને લૂ લાગી ગઈ હતી.?
*મધ્યાન ભોજનમાં રોજનું રાશન તોળીને રસોડે આપતા,રસોઈ બનતી હોય એનું ધ્યાન રાખતા અને બની ગયા પછી ચાખવાની ફરજ પણ તમારી હતી.
*રેશનની દુકાને વેપારી ઘાલમેલ નથી કરતોને એના સુપરવીઝનમાં તમે હતા ત્યારે આપણે મળ્યા હતા ?
* ગઈ ચૂંટણીએ તમે પોલિંગ એજન્ટ તરીકે બુથ ઉપર હતા ?
* મત ગણતરીમાં પણ તમારી ફરજ ઉપર હતા ત્યાં આપને મેં જોયા હતા.
* જાહેર સમારંભમાં અન્નનો વેડફાટ ન થાય એ જોવા અને ડિશ ગણવા તમે પંચાયતને રસોડે હતા ?
* મારા ખેતરમાં તીડ આવ્યા ત્યારે તમે થાળી વગાડી તીડના ટોળાને ભગાડ્યા હતા ?
* કોરોનાની રસીકરણ દરમ્યાન પણ તમે કેન્દ્ર ઉપર ફરજે હતા
*"આદર્શ શિક્ષકની ફરજો" ઉપર તમે અમને ભાષણ આપ્યું હતું.અને શિક્ષણાધિકારી સાહેબે તમારી પીઠ થાબડી હતી.યાદ છે એ બધું ?
મને તો આ બધું નજરે તરે છે.
આજ બપોરે કોઈ એક મૃત શિક્ષકના શબને કોઈક સાથે વાત કરતા સાંભળ્યા હતા કે મહામારીને કારણે શાળાઓ બધી બંધ હોવાથી આવતા દિવસોમાં શહેરમાં રાત્રીના 8.00 થી સવારના 6.00 સુધીનું રાત્રી કરફ્યૂનુ પાલન ચુસ્ત રીતે થાય છે કે નહીં એનું ચેકિંગ પણ "માસ્તર ગણ"ને સોંપાશે અને એ માટે તમોને "સ્પેશિયલ કરફ્યૂ પાસ" પણ આપવામાં આવશે.એવી ગામમાં હવા છે એ સાહેબ એવું પણ બોલ્યા કે "જો એ સાચું હોય તો ભલું થાય કોરોનાનું કે હું છૂટી ગયો"
સર,જુઓ તો ખરા તમારા માસ્તર લોકોની વફાદારી ઉપર સરકારને કેટલો વિશ્વાસ છે? મૃત ચંબુ બોલ્યો.
મેં પૂછ્યું "તેં કઈ હોસ્પિટલમાં દેહ છોડ્યો ?યુ.એન.મહેતા....."?
આટલું બોલ્યો ત્યાં વચ્ચેથી અટકાવતા ચંબુ બોલ્યો
" સાહેબ,તમે તો હજુ મશ્કરા જ રહ્યા હો આવી મજાક હોય ?
હું તો સરકારી દવાખાનાના જનરલ વોર્ડમાં હતો અને દવાખાનામાં ઓક્સિજન ખુટી પડતાં મારું આયુષ ખૂટયું."
મેં પૂછ્યું "એ તો ઠીક પણ તું અહીં ક્યારથી પડ્યો છે ?"
" સાહેબ, આમ તો મને આજ મળસ્કે અહીં લઈ આવ્યા છે પણ કદાચ રાતના એક- બે વાગે મારો વારો આવી જશે.મારા સગાને ટોકન આપ્યો છે લગભગ 35 મો નંબર છે એમ એ લોકો વાત કરતા હતા"
" સાહેબ હું ભાગ્યશાળી છું કે મૃત્યુ પછી પણ આપ જેવા ફરજ નિષ્ઠ,કર્તવ્ય પરાયણ, સરકારને વફાદાર શિક્ષકના દર્શન પામ્યો.
આપ શિક્ષક નહિ પણ મા સ્તર કહેવાની વધુ યોગ્યતા ધરાવો છો,
જેમ બાળકના જન્મથી મૃત્યુ સુધી મા બાળકની સંભાળ લે, એમ તમે જન્મ પછી "શીળીની રસી" ની ફરજ થી અગ્નિદાહ સુધીની ફરજ બજાવો છો જે મા ના સ્તર સુધીની હોય તમે માસ્તર સાચા.
લ્યો,ત્યારે મારા અંતિમ પ્રણામ એટલું બોલતાં શબે મારા ચરણસ્પર્શ કરવા હાથ લંબાવ્યો અને મડદું ફરી થ્રિ લ્હેર પ્લાસ્ટિકમાં પુર્વવત વીંટળાઈ ગયું.

 "હું તો પહેલેથીજ જાણતો હતો કે આ બધા રંગ-ઢંગ સારા નથી.એની લાઈફ સ્ટાઈલ નથી જોતા ?નવાબ જેવો પાનનો શોખ.પાનવાળાને ત્યાં પણ મોદીની દુકાનની જેમ ખાતું.ક્યારેક તો ભાંડો ફૂટેને ?"

બીજો કુદયો,"શુ જ્યોતિબેનને આ બધી ખબર નહિ હોય ?ઇ તો બિચારા ભગવાનનું માણસ છે."
ટોળામાંથી કોઈ એ જવાબ આપ્યો" એવું થોડું બને ધણી બેંક માંથી ઉચાપત કરે અને બૈરીને ખબર પણ ન હોય "?
અરે ભાઈ સાંઠ-ગાંઠ હોય જ "
પાછળથી કોઈ બોલ્યો "ઝાલાભાઈ એવા લાગતા નહોતા,પણ વિનાશ કાળે વિપરીત બુદ્ધિ"
કોઈ પીઢ વચ્ચે ટપકયા,"પાપનો ઘડો ભરાય ત્યારે ફૂટે, કોને ખબર છે જૂનાગઢથી બદલી અહીં કેમ થઈ હશે,ત્યાં પણ ટોપી ફેરવી હશે"
****
ભાવનગરના શાસ્ત્રીનગરના પોશ ઇલાકામાં મુખ્ય રસ્તા ઉપર આવેલ L/135 નંબરના મારા ટેનામેન્ટની બહાર લગભગ 1500 મકાનો ધરાવતી કોલોનીના મોટાભાગના લોકો ઉમટી પડ્યા,અને ઘરની સામે મોટું ટોળું ઉપર મુજબની ચર્ચા કરતા ઘરની અંદરની હિલચાલ કુતુહલતા પૂર્વક નિહાળતા હતા.
***
શનિવારનો દિવસ હતો.સાંજના છ-સાડા છ નો આરસો હતો.ત્યાં ઘર પાસે પોલીસની જીપ આવી ઉભી.જીપમાંથી પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર ઉતરી મારા ઘરમાં પ્રવેશ્યા.
બસ,પછી તો પૂછવુજ શુ ?તમાસાને તેડું હોય ? ધીમે ધીમે ઘર પાસે કુતૂહલતા પૂર્વક કોલોનીના લોકો ભેગા થવા માંડ્યા.
કોઈએ રેડ પડયાની વાત ચલાવી,તો કોઈએ બેંક માં કેશિયર હોવાને નાતે ઉચાપત કર્યાની ચર્ચા જોરશોરથી શરૂ કરી.
હું તથા મારા પત્ની મુકભાવે આ બધું જોતા હતા.પણ લાચાર હતા.
***
વાત એમ હતી કે એ સમયે ભાવનગરમાં સીટી ઇન્સ્પેક્ટર તરીકે સ્વ.મુ.કનકભાઈ નાણાવટી હતા.તેઓ અમારા જૂનાગઢના પડોશી તો ખરાજ ઉપરાંત મારા સ્વ.પિતાશ્રીના વિદ્યાર્થી પણ હતા.એટલુંજ નહિ પણ એમના પત્ની સ્વ.ઉષાબેન પણ મારા પિતાશ્રી પાસે જૂનાગઢમાં ભણી ગયા હોય અમારે ઘરજેવો સબંધ હતો.અચૂક દર પંદર દિવસે અમારે સહ પરિવાર એમને ઘરે જવાનું,અને રાત્રી ભોજન પતાવીને જ પાછું ફરવાનું.
તે દિવસે મુ.કનકભાઈ નજીકના ગામ વરતેજ ખાતે કોઈ ખૂન કેસની તપાસ માટે ગયા હતા.અને પાછા ફરતા મારી કોલોની રસ્તા માંજ આવતી હોય ,તેઓ મળવા,અને બેસવા આવેલ.પરંતુ ડયુટી ઉપર ગયા હોય,તેઓ ફૂલ યુનિફોર્મ માં હતા.તેથી લોકોને જુદો જુદો વહેમ પડ્યો,અને ઘર પાસે તમાશો યોજાયો.નાસ્તો-ચા પતાવી મુ કનકભાઈ જવા ઉભા થયા,ત્યારે મારી પીઠ ઉપર ધબ્બો મારી વિદાય લીધી ત્યારે મેં મુ.કનકભાઈને હાથ જોડીને વિનંતી કરી કે "સાહેબ,આપ ગમે ત્યારે ખુશીથી પધારજો પણ મહેરબાની કરી સિવિલ ડ્રેસ માં આવજો,આ તમારા યુનિફોર્મે મને વગર કારણે કોલોની માં બદનામ કરી મુક્યો.
મુ.કનકભાઈ હસી પડ્યા અને જવાબ આપતા કહ્યું." હું રોડ ઉપરથી શેરીમાં વળ્યો ત્યાંજ કોલોની વાળા ભેગા થઈને જોતા હતા કે પોલીસની જીપ ક્યાં ઉભે છે,તારી વાત સાચી છે.તમાસાને તેડું ન હોય.
આમ કહી હસતા હસતા છુટ્ટા પડ્યા,એ દ્રશ્ય જોઈ કોલોનીના લોકો ધીમે ધીમે વિખરાવા લાગ્યા.
"

Tuesday, 21 March 2023

ગજેન્દ્ર મોક્ષ.

ગજેન્દ્ર મોક્ષ.

આજે ગરીબોના બેલી અને બાળ દર્દીઓના મસીહા એવા જામનગરના વતની, મુંબઈ અને સમગ્ર એશિયાના બાળદર્દના અગ્ર ચિકિત્સક ડો.ગજેન્દ્ર શાંતિલાલ હાથી (83)નો પાર્થિવ દેહ વિલેપાર્લે (વેસ્ટ)ના વિદ્યુત સ્મશાનગ્રુહે પંચમહાભૂતમાં વિલીન થઇ ગયો.

અમારા મુંબઈ ખાતેના પ્રતિનિધિનો આંખે દેખ્યા અહેવાલ મુજબ આગલી રાતથી જ મુંબઈના આકાશે એકધારું વરસી જઇ સદગતને વર્ષાન્જલિ અર્પી હતી. આકાશ પણ ખોબલે ખોબલે રડ્યું 

મલાડ (વેસ્ટ)માં અગિયારમા માળે રેહતા સ્વ.ગજુભાઈના દરવાજે પ્રવેશતા તેના ઘરની દીવાલ ઉપર લટકતી તસ્વીરમાં મધુર સ્મિત વેરતા એના હોઠ  જાણે બોલતા હોય કે,

   "રડ્યા બેફામ સૌ મારા મરણ પર એ જ કારણથી,

    હતો મારો જ એ અવસર ને મારી હાજરી નહોતી." 

એક દિલદાર નિસ્વાર્થ, સેવાભાવી, આનંદી,કુટુંબવત્સલ, સિંહના કલેજા વાળા હાથીની સ્મશાન યાત્રામાં અસંખ્ય નામી ડોક્ટર,એમના દર્દીઓના પરિવારજનો, અનેક ઋણીજનો અને ગુણીજનો અશ્રુભીની આંખે હાજર હતા. "જ્ઞાતિ,સમાજ અને મુંબઈગરાઓ એ #હાથી નહિ પણ #ઇન્દ્રનો_ ઐરાવત ગુમાવ્યો છે." --- #વ્યોમેશઝાલા.

સ્વ.ગજુભાઈ માટે કૈક લખવું એ સૂરજને અરીસો બતાવવા જેવું છે પણ જે યશ, કીર્તિ,માન -સન્માન, અને ઇનામ-અકરામ. એવોર્ડ્સ, અને એથી પણ સૌથી વધુ અબાલ વૃધ્ધનો પ્રેમ અને આશીર્વાદ જે એમણે મેળવ્યા છે ત્યારે એ બાબતે હું  બે શબ્દો લખવા લલચાયો છું. આજસુધી પોતે મેળવેલ ખ્યાતિ, લોકચાહના.અને ગરીબ તથા જરૂરિયાતમંદોના આશીર્વાદની પોતા ખુદને ખબર નહીં હોય કે ત્યાસી વર્ષમાં એ પૈસા સિવાય બીજું શું શું અને કેટલું કમાયા છે.?મારુ કે અન્ય ચાહક દ્વારા અહીં લખાયેલું પણ સ્થૂળ સ્વરૂપે તેઓ વાંચી નથી શકવાના પણ જયારે ઈશ્વરના દરબારમાં હાજર થશે ત્યારે ચિત્રગુપ્ત દ્વારા એમના સત્કર્મો વંચાશે તેનાથી તેઓ પોતે પણ હેરત પામી જશે, 

#કમાવવું અને #કામમાંઆવવું જિંદગીમાં આ બન્ને ખુબ જરૂરી છે ,કેમકે કમાવાથી ધન મળે છે અને કામમાં આવવાથી કોઈની દુઆ ,આશીર્વાદ,અને પ્રેમ મળે છે. કમાયેલું ધન અંતે બેંકની પાસબુકમાં સમેટાઈ જાય છે જયારે કામમાં આવીને મેળવેલી દુઆ શ્વાસબુક સાથે ઈશ્વરના ચોપડે જમા થાય છે.

આમતો એની માનવતાના સુંડલો ભરીને ઉદાહરણો છે કેટલાક લખું ? પણ એ બધા પૈકી માત્ર બે જ કિસ્સા અત્રે ટાંકુ છું.

12 જુલાઈ,1940માં જામનગર ખાતે જન્મેલ સ્વ. મુ. ગજુભાઈ એક અત્યંત નબળી આર્થિક સ્થિતિ ધરાવતા પરિવારમાં ઉછરી મોટા થયા. અભ્યાસમાં તેજસ્વી હોવા કારણે સ્કોલરશિપો મેળવીને જામનગરની મેડિકલ કોલેજમાંથી ગોલ્ડમેડલ સાથે M.B.B.S. થયા અને ત્યારબાદ M.D.(P.ed.)D.C.H. થઈને વર્ષો પહેલા મુંબઈ સ્થિર થયા.પોતાની કુશળતા, અને અદભુત નિદાન શક્તિથી માત્ર મુંબઈ જ નહિ પણ સમગ્ર એશિયામાં  પોતાની કીર્તિની પાંખ પ્રસરાવી.સ્વ. હાથી સાહેબના પત્ની શ્રીમતી હર્ષાબેન પણ નિષ્ણાત મહિલા તબીબ હોય તેઓએ પણ સ્વ. હાથીસાહેબની વિચારસરણી અપનાવી હતી.

કિસ્સો પહેલો 

પોતે જોયેલી અને અનુભવેલી ગરીબી,પહેલીજ વાર મુંબઈ પગ મુક્યા પછી ત્યાં સ્થિર થવામાં પડેલ મુશ્કેલી એના દિલ દિમાગમાં કંડારાઈ ગઈ હતી. કોઈ એક દિવસે ગુજરાતના એક નાના શહેરમાંથી M.D.(P.ed) થઈને મુંબઈમાં નસીબ અજમાવી સ્થિર થવાના સ્વપ્ન સાથે એક યુવાન ડોક્ટર મુંબઈ સેન્ટ્રલ સ્ટેશને ઉતર્યો. ઉતારતાંજ એને પોતાના સ્વપ્નો મૃગજળ જેવા લાગતાં એક ગુજરાતી ડોક્ટર હોવાના નાતે એ સ્વર્ગસ્થ ગજુભાઈને મળ્યો અને પોતાની ખ્વાહિશ સામે ઉભેલી વિકરાળ મુશ્કેલીને વર્ણવી.તુરત જ સ્વ. ગજુભાઈએ  પોતાના ધમધમતા ક્લિનિકની ચાવી એના હાથમાં મૂકી કહ્યું " ચિંતા ન કર ભાઈ, આ લે મારા ક્લિનિકની ચાવી તું અહીં જ કાયમ માટે મારી સાથે બેસજે " વિચાર તો કરો આટલી ધીકતી પ્રેક્ટિસ ધરાવતો  તન-મનથી યુવાન  ડોકટર પોતાના  પેટ ઉપર પોતાના પગે લાત મારે ? આજે એ યુવાન બાળ રોગ નિષ્ણાત ડોકટર જબરદસ્ત તબીબી કારકીર્તિ ધરાવતા મુંબઈમાં મોટું નામ ગણાય છે,

બીજો એક કિસ્સો :- 2001 માં ભૂજમાં ભૂકંપ આવેલો   જ્ઞાતિના દસ પરિવાર બેઘર થઈને રસ્તાની ફૂટપાથ ઉપર તંબુ તાણીને પડ્યા હતા. એ હકીકત એમના ધ્યાને આવતા ભૂકંપના પાંચમા દિવસે પોતાની ટિમ સાથે તેઓ ભૂજ ઉડ્યા. એ ટીમના સદસ્યો સર્વેશ્રી ,ભરતભાઈ બુચ,પરેશભાઈ માંકડ (એડવોકેટ)પિયુષભાઈ વૈષ્ણવ (આર્ટીટેક) નરેશભાઈ માંકડ અને હરીશભાઈ બુચે પરિસ્થીનું જાત નિરીક્ષણથી અભ્યાસ કર્યાબાદ નક્કી કર્યું કે  જ્ઞાતિના જે દસ પરિવાર બેઘર બન્યા છે તેઓને પૂરતી સુવિધા સાથેના પાકા મકાન બનાવી, અનાજ-કરિયાણું સાથે જરૂરી નવા  ઠામ વાસણ આપી પુન:સ્થિર કરવા.ગજુભાઈની રાહબરી નીચે તૈયાર થયેલી ટીમે એ માટે ભગીરથ પ્રયાસ આદરી, જમીન વેચાતી લઇ,પ્લોટ પાડી, અને સુંદર પાકા મકાન બંધાવી આપી ઠરીઠામ કર્યાં. આજે પણ એ મકાન ઉપર કોઈ તકતી કે પોતાનું કે સહયોગીઓનું નામ સુધ્ધાં નથી  સાહેબ,આજે વીસ રૂપિયાનો રૂમાલ પોતાના ખર્ચે એ પરિવારના આંસુ લુછવા આપી કોઈએ હાથ ન લંબાવ્યો એ કાળમાં ઈશ્વરના આ પયગંબર માનવતાની વ્હારે ચડ્યા .અમારા ભૂજના પ્રતિનિધિ દ્વારા આજે એવું પણ જાણવા મળ્યું કે "ભોળા પારેવાને નાખેલ ચણનો કેટલોક હિસ્સો કાગડાઓ ચણી ગયા હતા " કદાચ એ વાત એમના ધ્યાન ઉપર આવી હોય કે નહિ પણ જો કદાચ આવી હશે તો એનો જવાબ કૈક આવો હોત કે, " તો ? એમાં શું વાંધો ? બેઘરને જેમ ઘરની જરૂરિયાત હતી એમ નિર્ધનને ધનની જરૂરિયાત હશે અમને એમાં કઈ ફર્ક નથી પડતો."આજે એમના અગ્નિ સંસ્કાર સમયે ભૂજના એ બધા પરિવારે પોતે મેળવેલ સહાય રૂપી ઘર પાસે ભેગા થઇ ડો. હાથી સાહેબના આત્માની શાંતિ માટે પ્રાર્થના કરી જેનો ફોટો અત્રે મુક્યો છે.ભૂજના શ્રી.હાટકેશ મંડળે પણ આજે શ્રધ્ધાંજલી આપી સ્વર્ગસ્થના માનમાં આગામી ત્રણ દિવસોના મંડળના બધા કાર્યક્રમો રદ કર્યા છે.

ડો. હાથી સાહેબે બૃહદ મુંબઈ કે અન્ય કોઈપણ સ્થળના જ્ઞાતિબંધુ પાસે એક પણ પૈસો ફી લીધા વિના  સેવા કરી છે ભલે તે દવા-ઈન્જેક્શનની કિંમત રૂપિયા પંદર હજર કેમ નથી,? જરૂરિયાત મંદોની નિઃશુલ્ક સારવાર કરવાનો એનો મુદ્રાલેખ હતો.

ગઈકાલે એમના પરિવાર સાથે ઘનિષ્ઠ સબંધ ધરાવતા એક બહેન નો અડતાલીશ મિનિટના ફોન દરમ્યાન . ગજુભાઈની સુવાસ વર્ણવતા મારો રૂમ સુગંધિત કરી દીધો તો રાજકોટથી શ્રીમતી મંજુબેન રાવલનો ફોન હતો અને એમને જણાવ્યા પ્રમાણે આજથી તેતાલીશ વર્ષ પહેલાં પોતાની પુત્રી જયારે બાલ્યાવસ્થામાં હતી ત્યારે મલાડમાં ક્લિનિક ધરાવતા ડો. હાથીસાહેબે એની સારવાર કરી ઉભી કરી હતી. આ હતી સ્વર્ગસ્થ ડો. ગજેન્દ્ર હાથીની કારકીર્તિ આવા તો સેંકડો પ્રસંગે પોતાની માનવતાની મહેક


ચુપચાપ કોઈ પ્રચાર-પ્રસાર વિના પ્રસરાવી છે.  હા, એક વધુ,સ્વ. હાથીસાહેબ સોશિયલ મીડિયા ઉપર ઓછા કાર્યરત હતા,પરિવારના સભ્યોને બાદ કરતાં માત્ર એમના ફ્રેન્ડ લિસ્ટમાં 127 મિત્રો હતા, પણ મારી અવસાન નોંધણી ગઈકાલની પોસ્ટ ઉપર કુલ 563 લોકોએ શ્રદ્ધાંજલિ અર્પિત કરી છે ! આશ્ર્ચર્ય નહીં ?

તાજેતરમાં જ ઙો.હાથીને "LIFETIME ACHIEVEMENT AWARD BY INDIAN ACADEMICS OF PAEDIATRIC SOCIETY OF INDIA. MUMBAI આપી એમની સેવા બિરદાવવામાં આવી હતી. 

મૃત્યુ એ જીવનનું અંતિમ સત્ય છે. 

"મૃત્યુ અંત નથી,વર્તુળનો છેડો છે એ એક અનંત પ્રકાશ છે,ઉલ્લાસનો ઉજાસનો"

મ્રૃત્યુ એટલે ઝરણોનું ભળવું સાગરમાં અને સાગરનું વાદળ થઇ ગાગરમાં "

 આવું કોઈ કવિએ લખ્યું છે ત્યારે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કે ડો.હાથી સાહેબનું મૃત્યુ સાગરનું વાદળ થઇ ફરી જરૂરિયાત મંદોની ગાગર ભરવા વરસે.

ખુશખુશાલ પરિવારની કેટલીક તસ્વીરો અત્રે મૂકી છે, ઈશ્વર સદગતના દિવ્ય આત્માને ચિર શાંતિ અર્પે અને પરિવાર પર આવી પડેલ વજ્રાઘાત ને સહન કરવાની શક્તિ આપે ! ! ! 









Thursday, 2 March 2023

એ...આવજો.

એ...આવજો.

ઉનાળાના વેકેશનના દિવસો હતા.

વેરાવળથી જબલપુર જતી જબલપુર એક્સપ્રેસ ટ્રેઈનમાં સામાન્ય રીતે હોય છે એવી ગીરદી હતી આરક્ષણ પણ પેક હતા.મુસાફરોને પગ મુકવાની જગ્યા ન હતી ત્યાં સામાન મુકવાની તો વાત જ ક્યાં રહી. પ્રવાસીઓ સ્વમાન ગુમાવીને સામાન સાચવવાની વેતરણમાં પડ્યા હતા.કેટલાક પ્રવાસીઓ તો બેઠકની ઉપર સામાન મુકવાના પાટિયા ઉપરની જગ્યા ઉપર સામાન સાથે પોતે ટૂંટિયું વાળીને બેઠા હતા,

રાજકોટ સ્ટેશને ક્રોસીંગ હોવાને કારણે ટ્રેનનું રોકાણ વધુ હતું.
આવી ગીરદી અને ભીડ વચ્ચે રાજકોટથી એક વયસ્ક વૃધ્ધ અને તેની સાથે બન્ને ગોઠાણેથી ફાટેલ જીન્સ, બન્ને ખભા બહાર નીકળતું ટોપ, ડિયો ના સ્પ્રેથી મઘમઘતી એક યુવતી ટ્રેનના બિનઆરક્ષિત ડબ્બામાં ચડયા.એકબીજાને માથે પડે એવી ગીરદી વચ્ચે યુવતી અને વૃધ્ધ નિ:સહાય નજરથી જરા જેટલી સરખા ઊભવાની જગ્યા શોધતા દબાતા-પીસાતા જેમ તેમ ઉભા રહ્યા.આગળના સ્ટેશનથી બેઠેલ બે ફેશનેબલ કોલેજીયન યુવાનો એ એક બીજા સામે જોયું. છલક્તા જોબનવાળી સ્વરૂપવાન યુવતીને જોઈને બન્ને યુવાનોમાં સ્ત્રી દાક્ષિણ્ય ઉભરાયું. ગોળના ગાંગડા ઉપર જેમ માખી બણબણે એમ બન્ને યુવાનો યુવતીની આજુબાજુ ઘૂમરાવા મંડ્યા. યુવતીના હાથમાં રહેલ બેગ અને બિસલરીની બોટલ પોતાના હાથમાં લઇ. પોતાની સૂટકેસ ઉપર ગોઠવી દેતાં એક યુવાને આંખ નચાવતા હળવા સ્મિત સાથે યુવતીને પૂછ્યું.
" ક્યાં જવું છે "?
"થૅન્ક યુ " કહેતાં યુવતીએ મીઠી નજરથી એવા જ સ્મિત સાથે જવાબ વાળ્યો "વડોદરા"
લાળ ટપકતા બીજા યુવાને મરકતા મરકતા કહ્યું " ઓહ, અમારે પણ વડોદરા જ ઉતારવાનું છે ચાલો આપણે છેક સુધી કંપની રહેશે. મેમ,એક કામ કરો તમે બન્ને અંહી બેસી જાવ અમે ઊભા રહીશું આગળના સ્ટેશને જગ્યા થતાં અમે બેસી જઇશું" જરા જેટલો યુવતીના ખભાને સ્પર્શ કરતા અને માર્મિક સ્મિત સાથે બન્ને મિત્રોએ પોતાની બેઠક ખાલી કરી યુવતી અને વૃધ્ધને પોતાની બેસવાની જગ્યા આપી દીધી અને પોતે યુવતીના ડિયો સ્પ્રેની માદક સુગંધ લેતા એના માથા ઉપર ઝળૂંબતા ઊભા રહ્યા.
વારે વારે તીરછી નજરથી યુવતિના સ્વરૂપને અને સ્ટાઈલને નિરખતા યુવાનોના હૃદયમાં લઙઙુ ફૂટયા.
ટ્રેનને ઉપાડવાનો સમય થયો, વ્હીસલ વાગી અને અચાનક યુવતી બેબાકળી ઉભી થઈ, ટ્રેન નીચે ઉતરી ગઈ.અને બારી પાસે ઊભી વૃધ્ધ દાદાજી તરફ હાથ હલાવતા બોલી
"એ...આવજો. સુખરૂપ પહોંચી ગયાની પહોંચ તુરત લખજો"
કુતરું કોષ ગળી ગયું હોય એવા રડમસ ચહેરે બન્ને યુવાનો એકબીજાની સામે જોતા રહ્યા.
બેઠક ઉપર સામાન મુકવાની જગ્યાએ પાટિયા ઉપર બેસેલ,અને શરૂઆતથી જ આ નાટક અને તાલતાસીરો નિહાળતા એક શિક્ષિત અને સમજદાર આધેડ મુસાફર પેલા યુવાન સાંભળે એમ ધીમા અવાજે ગણગણ્યા
" गमकी बिजली गिरी, जल गया आशियाँ , हमसफ़र छूट गए लूट गया कारवा,
जिंदगीकी मुझे अब तमन्ना नहीं, मौत भी गर न आए तो मै क्या करू !
****